یااباصالح المهدی ارواحناه له الفداء

بــه ســر مى پــرورانــم مــن هــواى حـضـرت باقر

  بـه دل بـاشـد مـرا شـوق لـقــاى حـضــرت بــاقــر

   ز عشقش جان من بر لب رسیده ، کَس نمى داند

  که نبود چـــاره ســاز من سواى حـــضــرت بــاقــر

 چــنـان بـگـرفته صـیت عـلمیش آفــاق را یـک سـر

 که پـیـچـیـده در ایـن عـالم صـداى حـضـرت بــاقـــر

پـیـمـبـر گـفـت بـا جـابر، کـه خـواهى دیـد بـاقـر را

  سـلام از مـن رسـان آن گـه بــراى حضـرت بــاقــر

  سؤالاتــى کـه از وى کــرد دانـشـمـنـد نـصــرانى

  جـوابـش را شـنـیـد از گـفـتـه هاى حـضـرت بـاقــر

  مسلمان گشت راهب،ناگهان در مـحضـر آن شـه

 مـنــــوّر شـد دل او از ولاى حــضـــرت بـــاقــر

 بـه رسـتـاخـیز گـر خواهى نجات از گرمى محشر

  بـــرو در ســایــه ظــلّ همــاى حـضـرت بـاقــر

  جـلال و شــأن قـــدر آن امــام پــاک بـــازان را

  نمى دانــد کــسى غـیــر از خــداى حـضـرت بــاقر

 شاعر: آقاى رضائى