اینکه انسان همواره نسبت به نعمت‌های خداوند شکر قلبی، زبانی و عملی داشته باشد و آن نعمت را در
جای درست و مناسب خودش به کار گیرد، امری ارزشی و پسندیده است و خداوند برای شاکران آثاری از
جمله شرح صدر و سعه وجودی را وعده داده و فرموده است: وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ؛
و همچنین به خاطر بیاورید هنگامی را که پروردگارتان اعلام داشت: «اگر شکرگزاری کنید، بر شما خواهم
افزود.(ابراهیم، آیه 7)
همچنین انسان باید در برابر نیکوکاری دیگران شاکر و سپاسگزار باشد. امام رضا(ع) می‌فرماید: مَن لَم
یَشکُرِ المُنعِمَ مِنَ المَخلوقینَ لَم یَشکُرِ اللهَ عَزَّوَجَلَّ؛ هر کس در مقابل خوبی مردم تشکر نکند، از
خدای عزّوجل تشکر نکرده است.(عیون الاخبار الرضا(ع)، ج 1، ص 27، ح 2)
اما انسان نباید درقبال نیکوکاری خودش انتظار تشکر دیگران را داشته باشد؛ زیرا این توقع و انتظار
با اخلاص سازگار نیست. از این رو خداوند درباره نیکوکاری اهل بیت عصمت و طهارت(ع) می‌فرماید:
وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا. إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ للَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ
جَزَآءً وَلَا شُكُورًا؛  و غذای (خود) را با اینکه به آن علاقه (و نیاز) دارند، به «مسکین» و «یتیم» و
«اسیر» می‌دهند!  (و می‌گویند:) ما شما را فقط بخاطر خدا اطعام می‌کنیم، و هیچ پاداش و
سپاسی از شما نمی‌خواهیم!(انسان، آیات 8 و 9)
" کیهان "